Drzazgi

Autor: Jakub Sajkowski, Gatunek: Poezja, Dodano: 14 stycznia 2012, 19:36:51

Drużynowy każe chłopcu naostrzyć kij, później 
włożyć go do ognia. A my? Czy jesteśmy

w stanie odpowiedzieć tym samym,
gdy ruchy mamy spowolnione

jak w powietrzu tężejącym od mrozu? Mówię my,
bo takie jest zagęszczenie terenu,

choć wcale nie ma mostów. Nigdy nie wiem,
dlaczego nie masz siły mówić, kiedy 

odwracasz się plecami. Niezależnie od wszystkiego,


jesteśmy połączeni horyzontalnie
jak osobne włókna w kawałku drewna.
Kiedy chłopcy z piątej klasy

bawią się ogniem,
niepostrzeżenie stajemy się jednym.

Komentarze (7)

  • 8-avatar_sm_1838

    po przeczytaniu odnosząc do tzw. przeciętnej osoborealności zastanawia mnie czy grubo po piątej klasie jest wogóle moźliwe braterstwo czy juź tylko wspólnota interesów.

  • 21-avatar_sm_321

    ogromnie lubię ten wiersz

  • 11-avatar_sm_431

    a mnie jakoś nie ruszył - sorry :)

  • 15-avatar_sm_1485

    horyzontalnie?

  • Awatar_autor_maly

    "jesteśmy połączeni horyzontalnie
    jak osobne włókna w kawałku drewna"

    no wlasnie, ja jako niedzielny drwal powiedzialbym, ze z tymi wloknami to nie jest zawsze tak--wiazy i graby maja te wlokna pofaldowane i dlatego sa tak oporne dla siekiery

  • 4-avatar_sm_424

    Kubo , niewatpliwie w Twojej poetyce:))Dodatkowo odbieram podskórnie jako quasi replikę na "Drzazgę" Lipskiej?Czy sie nie mylę?:))

  • 8-avatar_sm_608

    Ola - w zasadzie to faktycznie zastanawiam się czy to słówko jest tu w ogóle potrzebne, thx:)
    Jarek - przyznam się szczerze że "Drzazgi" nie znam
    ale postaram sie ponać:)
    dzięki!

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się